Hayat çoğu zaman hızla akıp gidiyor. Bir yandan yetişilmesi gereken işler, diğer yandan farklı rollerde zihinler… Böyle bir düzende asıl kaybedilen zaman değil, dikkatin kendisi oluyor.
Bugün yaşanan pek çok “yetişemiyorum” hissi aslında zaman eksikliğinden değil, dikkat dağınıklığından kaynaklanıyor. Aynı anda çok şeye bakarken hiçbir şeyi tam görememek, insanı hem yoruyor hem de tüketiyor. Hayatı yakalamak istiyorsak bazen sadece an’da kalmak gerekiyor. Küçük bir odak bile büyük bir değişimin başlangıcı olabiliyor. Bir işi tam yapmak, bir anı yaşamak, bir hedefe gerçekten yönelmek. Belki de mesele, daha çok şey yapmak değil; yaptığın şeyi hissetmektir. Dikkat biraz da niyet meselesidir. Yaşadığımız çağ, dikkatimizi dağıtsa da gayretimizle zihinleri toplayabiliriz.
Zihinleri dağıtan sayısız uyaran var. Ekranların hiç sönmeyen ışığı, bitmeyen bildirimler, aceleye gelmiş bir hayat… Hepsi bizi anın içinden çekip alıyor. Bir işi yaparken başka bir şeyi düşünmek, birini dinlerken başka yere gitmek…
Oysa dikkat; emek ister. Dağıtan unsurları fark edip sadeleşmek, ekranları kapatabilmek, karşımızdakine yönelebilmek… Bunlar küçük ama derin adımlar.
Dikkati topla, hayatı yakala. Çünkü hayat, en çok dikkatle bakılan yerde derinleşiyor.
Yükleniyor ...
