Şiir

Çöl ve Üveys

Gece bir göl kuruttu ya Üveys!

Ey kâinatın müjdesini işiten

Daha kırkına gelmeden

Daha kendi kendini bilmezken

Save niye kurudu bilen Üveys…

Görmek; Aşkın ne rüknü, ne farzı

Hasret aşkı aşk hasreti

Nasıl büyütür en iyi bilen Üveys…

Aşk sevilenle Uhud günü

Aynı dişten olmaktı

Görmek? Farz mı?

Oysa bütün gazilerin dişi tamdı…

Ah Üveys! Karen’den esen rahmet kokusu

Kapısına koyduğun mahzunluğu

Sararken Yâr yaş ile

Visal muştuluyordu

Cennetler boyu…

Ah Üveys! Geçilemeyen:

Ne çöl, ne anne sözü idi

Geçilemeyen:

Nasibin ötesiydi…

Bir hasret ki seninki

Kokusu bir ümmete yetecek

Bir hırka ki; kıyamete dek

Aşkın: görmek, kavuşmak

Hatta tanışmak olmadığını

Bir ezeli tanıklığın ne öte bir vuslat

Ne sonsuz bir tat olduğunu

Anlatıp duracaktı asırlar boyu…

Ah Üveys!

Bir hasret kaç vuslat doğururdu?

Bir Yorum Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

*