Düşünceler

Dağa vuran şavk

Bildiğimiz üzere geçtiğimiz ay Bediüzzaman’ın vefat yıl dönümüydü. Rahmet duasına vesile ol­ması münasebetiyle bir yazı kaleme almaya niyet ettim. İnşallah üstadın çocukluğundaki bazı ilginç hallere değineceğim. Sizleri de bu yazıyı okurken kendinizi onun yanında hissetmenizi temenni ediyorum.

Said Nursi doğmadan evvel Bitlis ahalisi vakit buldukça bir araya gelir pek çok meseleyi müza­kere ederlerdi. Hususan Nurslular düşünen insan­lardı. Zamanın dehşetli meselelerini mülahaza ederek, zamanın kurtarıcısının ancak büyük bir şahsiyet olabileceğini düşünüyorlardı. Gelecek müceddidi ümitle bekliyor ve zamanın sesinin ne­reden çıkacağı merak konusu oluyordu.

Bir gün Said Nursi’nin babası Mirza Efendinin de bulunduğu bir sohbet ortamında bir çocuk ge­lip Mirza Efendiye bir oğlunun doğduğunun müj­desini veriyor. Ahali de Mirza Efendi’nin soylarının Peygamber (asm) soyundan geldiğini bildikleri için, bu çocuk zamanın güneşi olabilir mi diye dü­şünüyorlar. İçlerinden biri bu soruyu seslendiriyor. Babası da “Haberi alınca kalbimden geçmedi de­ğil. Ama bunca ilim deryası, fazilet ummanı, zi­kir sahraları varken, asrın adamı bu dağa düşer mi dersiniz?” derken “Işık önce dağa vurur Mirza Efendi” cevabını alıyor. Bu cevapla sükunet çökü­yor..

Ve ardından yine ilginç bir hal daha gerçekleşi­yor. Haberi getiren çocuk Mirza Efendiye “Müjde­mi isterim” dedikten sonra, “Ne istersin” denildi­ğinde “Allah razı olsun de yeter” diyor. Bu sebeple de babası Said Nursi’ye göbek adı olarak Rıza is­mini veriyor. Daima rıza-ı İlâhî peşinde koşan biri oluyor hayatında.

Devamında annesi doğumundan evvel ve do­ğumunda gördüğü bazı hallere hayret ederken ebenin de aynı hayretlerde olduğunu seziyor. Ebe “Bu çocuğu büyük zata bağışla ki onu himaye et­sin, korusun” diyor. Nuriye Hanım ise Allah’a ba­ğışlıyor. İlerleyen yaşlarında da Bediüzzaman yine yaşı 13-14 civarı riyazete başlıyor. O yaşta bir çocuk riyazete girip, nefsini terbiyeyi maksat ediniyor.

Bir başka hatıraya geçecek olursak Said Nursî küçüklüğünde geceleri camiye Kur’ân dersi alma­ya gidiyor. Fakat gidip gelirken önce gözüne sonra kalbine takılan bir hal onu etkiliyor olacak ki, eve geldiğinde annesi halinden sezerek soruyor ve şu cevabı alıyor. “Geceleri camide idare lambası yakı­lıyor. Ve aydınlığı gören kelebekler de o lambaya gelip, yanarak ölüyorlar.” Hazinle söylendiği için bu sözler, babasını da etkiliyor. Lambaların etra­fına kafesçikler yaparak onların ışıktan faydalanıp yanmalarına engel oluyorlar. Bediüzzaman da artık rahat-ı kalb halinde derslerine devam ediyor. Evet daha küçükken kelebeklerin yanmasına müteessir olması onun ileride belki de insanların Cehennem ateşinden kurtulmaları için imdatlarına koşacağına işaret oluyor. “Şefkat dersimi annemden aldım” diyen Üstadın şefkatine bu da bir örnek oluyor.

Şimdi bizlere düşen vazife böyle müşfik Üstada şefkatli talebe olabilmek. Aynı zamanda mesleği­mizin dört esasından biri olan şefkat esası da bu­radan anlaşılıyor ki pek ehemmiyetli. Demek iman hizmetinde şefkat esas olmalı ve şefkatle mua­mele edilmeli. Müspet hareketin bir manası da bu olsa gerek. Rabbimiz bizleri Üstadımıza ihlaslı ve şefkatli talebelerden eylesin inşallah. Vefatının 57. senesinde bir kez daha rahmetler olsun.

Mekanın Cennet olsun Üstadımız…

Bir Yorum Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

*