Düşünceler

Acayip bir mutluluk!

Ne garip bir çelişki yaşıyorum ken­dimce. “Halli müşkil bir muammayım.”1 Nedeni ne olursa olsun buraya kadar sü­rüklenişimin, şu an olduğum yer; mut­suzluk. Mutsuz isen mutsuzsundur. İlla ki de mutlu olmak zorunda(?) değilsin. Üzgünken, neşesiz-keyifsizken, gailesiz­ce çok keyifliymiş gibi bir ruh haline bürünmeye çalış­mak. Yüreğinde tahammül edemediği hüznün ağırlı­ğını, simasına zoraki tebessümler sığıştırmaya çabala­yarak hafifletmeye kalkışmak. Alelacele, beceriksizce, ham ve donuk bir gülümseme!

Olmuyor işte. Ne kadar çabalasam, ne kadar uğ­raşsam da nafile. Şu an hüzün deryasında neredeyse tüm kâinatı ağlıyor gören gözlerimi ne yapsam güldü­remiyorum. Şimdi hüzünlüyüm, şimdi ben hüzünüm. Hüznü giydim, daha giyemiyorum. Şu an ben “olmak istemediğim o” yum. Başka değilim. Sûretperestiği boş ver, riyakârlığı bırak gönlüm.

Hiç boşuna zorlama, ağlıyorsun işte. Seninle her bir yağmur katresi de, ağaç da, öten bülbül de, her an geçmişte kalan sen de ağlıyorsun. Sak­lamaya uğraşma, nafile. Ye’sin hüzün olup dolar harâbezar yüreğine, damla olup yağar gözlerin­den.

Mutsuzluğun en kötü tarafı ne biliyor musun? Tek bahtsız tarafı. Şu bulunduğun zamanda seni üzenin, bir zamanlar seni mutlu edenin eseri ol­muş olması. Bir zamanlar güldüklerine şimdi bin gözle ağlamak istemek. Güvendiğin dağlarda kar, sarıldığın ömürde zâr görmek. İşte belki de en çok dokunan bu yüreğe. Pencerelerden seyret gönül! Kaç oldu geçtin gönüllerden, kaç kere geçirdin gönlünden. Kaç oldu geçti ömür. Ömürlere renkler, gönüllere sevdalar biçtin. Hakiki sevda diye ceh­lin kuyusunda buldun kendini. Zorla tuttun, zorla avundun.

Mutluluklar içinde yaşayabilmek mi tek arzun? Ömrün tek gayesi bu mu? Ne âlâ böylesi ömür tü­ketebilen var ise yeryüzünde. Hayatın mihrâk nok­tası mı? Mihrâbın yeri doğru mu ey kalbim! Belki de yanlış diyardasın. Bir terk-i diyara muhtaçsın.

Hakkalyakîn yaşadım ayrılığı, içim yana yana. Gözlerimde simsiyah bulutlar. Gidişim suskun, gidişim anlamlı. Yıllar önce terk etmeliydim bu diyarları. Geç bile kaldım. Dünyanın mecazi aşkın­dan vazgeçememenin gurbette kalmak olduğunu şimdi anladım. Bazı gün gönlü gam kafesinde ha­pis olmaya bedel, ruha ukbadan bir nefesi çok mu görüyorsun?

Her şey biraz zaman alıyor bizim gibisine. Belki de yıllar oluyor zaman. Kimisine bir an-ı seyyale yeterken, kimisine bir ömür oluyor gidebilmek, varabilmek. Gitmeliydim, hem de ta yıllar önce­sinden…

Ve ben artık yollardayım, Rabbime götüren yerlere…

“Ömrüm üzerine yemin olsun ki, asıl acayip olan, acayip kişilerin gözünde benim acayip sayıl­mamdır.”2

Dipnot:

1.Muhakemat/ Bediüzzaman Said Nursi

2.Makalat/ Bediüzzaman Said Nursi

Bir Yorum Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

*