İbret Levhaları

Kendi deveni kendin ara!

Peygamber Efendimizin (asm) büyük dedelerinden Nizar bin Mead bin Adnan’ın dört zeki oğlu vardı. İsimleri: İyaz, Mudar, Enmaz ve Rebia idi. (Bunlardan, Peygamber Efendimizin (asm) nuru o an Mudar’da bulunmaktaydı.)

Bu ferasetli çocuklar, babaları Nizar öldükten sonra Bahran ülkesinin reisi Efia-i Cerhemî’ye gittiler.

Giderken yolları bir otlağa uğradı. Bu otlaktan bir deve otlayarak geçmişti. Kardeşler devenin özellikleri hakkında tahmin yürütmeye başladılar: Mudar: “Devenin bir gözü körmüş!” dedi.

Rebia: “Ayağı topalmış!” dedi.

İyaz: “Üstünde hamile bir cariye varmış!” dedi.

Enmaz: “Deve kaçağanmış!” dedi.

Kardeşler tahminlerini söyleye söyleye yolda giderlerken devenin sahibi ile

karşılaştılar. Devenin sahibi üzüntü içinde kaybolan devesini arıyordu. Kardeşlere sordu: “Devemi kaybettim. Bir deve gördünüz mü?”

Mudar: “Devenin bir gözü kör müydü?” dedi. Deve sahibi: “Evet!” dedi.

Rebia: “Ayağı topal mıydı?” dedi. Deve sahibi: “Evet, topal idi.” dedi.

İyaz: “Üstünde hamile bir cariye mi vardı?” dedi.

Deve sahibi: “Evet, doğru söyledin!” dedi.

Enmaz: “Deve arsız mıydı?” dedi. Deve sahibi: “Evet!” dedi.

Mudar: “Devenin yükü yağ ile bal mıydı?” dedi.

Deve sahibi: “Evet! Devemi buldunuz ve gasp ettiniz değil mi? Lütfedip devemi

verin!” dedi.

Kardeşler büyük yemin ederek: “Biz senin deveni görmedik!” dediler.

Deve sahibi: “Nasıl olur? Devemin tüm özelliklerini nasıl bildiniz öyleyse?” dedi. Kardeşler: “Devenin bıraktığı izden!” dediler, ama deve sahibini inandıramadılar.

Deve sahibi Bahran ülkesinin emirine kardeşleri şikâyet etti.

“Efendim; devemin kaybolduğu yoldan bu adamlar geçtiler. Devemi yakalayıp gasp

ettiler. Buna delilim: Devemin tüm özelliklerini biliyorlar.” Dedi.

Emir Efia-i Cerhemî kardeşleri dinledi. Kardeşler deveyi görmediklerini; özelliklerini bilmenin ise suç olmadığını iddia ettiler. Emir devenin özelliklerini nasıl bildiklerini sordu. Mudar: “Çayırın bir tarafından yemiş, diğer tarafa hiç dokunmamış. Bundan bir

gözünün kör olduğunu anladım.” dedi.

Rebia: “Devenin bir ayağının izi diğerinden daha çok belirgindi. Topal olduğunu

buradan anladım.” dedi.

Enmaz: “Otları talan etmiş. Anladım ki arsızdır.” dedi.

Mudar: “Devenin izine sinek ve karınca üşüşmüştü. Sinek bala, karınca ise yağa gelir.” Dedi.

İyaz: “Cariye yere oturmuş. Kalkarken el izini ayak izinden fazla bırakmış. Yani eline dayanarak kalkmış. Bundan hamile olduğunu anladım.” dedi.

Kardeşleri merakla dinleyen Emir Efia-i Cerhemî, deve sahibine:

“Bunlar zeki ve feraset sahibi kardeşlerdir. Senin şüphelendiğin adamlar değildir. Var

git, kendi deveni kendin ara!” dedi ve kardeşleri konağında ağırladı.

Leave a Comment

E-posta hesabınız yayımlanmayacak.

*